۲۸ آبان ۱۴۰۵
پوچی و اگزیستانسیالیسم

پوچی چیست؟

پوچی چیست؟
بخش‌های این جستار
  1. پوچی در فلسفه دقیقاً به چه معناست
  2. پوچی از نگاه کامو
  3. تفاوت پوچی و نیهیلیسم
  4. پوچی و اگزیستانسیالیسم
  5. تامس نیگل و مقاله «امر پوچ»
  6. فهم درست پوچی چه تفاوتی در نگاه به زندگی ایجاد می‌کند
  7. سوالات متداول
  8. جمع‌بندی

پوچی (در فرانسوی l'absurde و در انگلیسی the absurd) در فلسفه آلبر کامو حاصل رویارویی نیاز انسان به معنا با جهانی است که به این نیاز پاسخی نمی‌دهد. کامو در «افسانه سیزیف» (۱۹۴۲) تأکید می‌کند که پوچی نه در انسان است و نه در جهان، و از کنار هم قرار گرفتن آن دو زاده می‌شود.

به همین دلیل پوچی با نیهیلیسم یکی نیست. یکی از صورت‌های نیهیلیسم امکانِ معنای زندگی را انکار می‌کند؛ پوچی نزد کامو، در مقابل، نامِ تنشی میانِ طلبِ پاسخ و سکوتِ جهان است. این دو بحث یکی نیستند و خودِ نیهیلیسم نیز فقط یک صورت ندارد. نتیجه کامو این است که باید بدون گریز و بدون تسلیم، با آگاهی زیست.

تامس نیگل، فیلسوف آمریکایی، در مقاله «امر پوچ» (۱۹۷۱) ریشه پوچی را در درون خود انسان می‌بیند: در ناسازگاری میان جدیتی که با آن زندگی می‌کنیم و توانایی‌مان برای عقب ایستادن و دیدن این جدیت از بیرون.

پوچی در فلسفه دقیقاً به چه معناست

در زبان روزمره، «پوچ» یعنی توخالی، بی‌فایده یا بی‌معنا. در فلسفه، این واژه معنای فنی‌تری دارد: پوچی صفت خود زندگی یا جهان نیست و به ناهماهنگی میان انتظار یا ادعای ما و واقعیتی که با آن روبه‌رو هستیم اشاره می‌کند.

نیگل از موقعیت‌های معمولی شروع می‌کند: موقعیتی پوچ است که در آن فاصله‌ای آشکار میان ادعا یا آرزو و واقعیت باشد. مثال‌های او: کسی برای تصویب طرحی سخنرانی مفصل می‌کند که پیش‌تر تصویب شده است، یا کسی به پیغام‌گیر خودکار تلفن ابراز عشق می‌کند.

کامو و نیگل هر دو زندگی انسان را در کل دارای چنین ناهماهنگی‌ای می‌دانند، اما کامو منشأ آن را در رابطه انسان و جهان می‌جوید و نیگل در رابطه انسان با خودش.

در فارسی، اصطلاحات این حوزه گاهی به هم آمیخته می‌شوند و همین آمیختگی سوءتفاهم می‌سازد. جدول زیر معادل‌های رایج را جدا می‌کند:

اصطلاح اصلیمعادل‌های رایج فارسیمعنای فلسفی
the absurd / l'absurdeپوچی، امر پوچ، عبث بودنناهماهنگی میان نیاز انسان به معنا و پاسخ ندادن جهان (کامو) یا میان جدیت زندگی و نگاه از بیرون (نیگل)
nihilismنیهیلیسم، نیست‌انگاری، هیچ‌انگاری، گاهی پوچ‌گراییاین دیدگاه که ارزش، معنا یا حقیقت عینی وجود ندارد
absurdismپوچی‌گرایی، فلسفه پوچیموضعی که پوچی را واقعیت وضع انسان می‌داند و درباره چگونه زیستن با آن داوری می‌کند
existentialismاگزیستانسیالیسم، فلسفه وجودیجریانی فکری که بر وجود فردی، آزادی، انتخاب و مسئولیت تمرکز دارد

به‌کار رفتن «پوچ‌گرایی» برای نیهیلیسم باعث می‌شود کامو را نیهیلیست بپندارند، برداشتی که با متن او سازگار نیست.

نام کتاب هم دوگانه است: «افسانه سیزیف» در فارسی با نام «اسطوره سیزیف» هم چاپ شده و مترجمانی چون محمدعلی سپانلو و محمود سلطانیه آن را ترجمه کرده‌اند.

پوچی از نگاه کامو

تقاضای انسان و سکوت جهان

«افسانه سیزیف» با این ادعا آغاز می‌شود که تنها مسئله واقعاً جدی فلسفه خودکشی است، یعنی داوری درباره اینکه زندگی ارزش زیستن دارد یا نه. کامو پرسش معنای زندگی را به این شکل عملی مطرح می‌کند و بعد به سراغ منشأ احساس بی‌معنایی می‌رود.

عکس سیاه‌وسفید آلبر کامو نشسته پشت میز کار
آلبر کامو در سال ۱۹۵۷، سالی که جایزه نوبل ادبیات را گرفت. عکس: United Press International، ویکی‌مدیا کامنز، مجوز: مالکیت عمومی

از نظر او، انسان موجودی است که می‌خواهد بفهمد. ذهن ما در پی وحدت، روشنی و دلیل است و می‌خواهد جهان را به زبان معنا و هدف ترجمه کند. اما جهان در برابر این خواست ساکت است؛ دشمن ما نیست، فقط پاسخی نمی‌دهد.

به تعبیر مشهور کامو، پوچی زاده رویارویی ندای انسان با سکوت نامعقول جهان است. «نامعقول» یعنی جهان در قالب عقلانیتی که ما طلب می‌کنیم نمی‌گنجد، نه اینکه بی‌نظم باشد.

احساس پوچی از کجا شروع می‌شود

کامو میان «احساس پوچی» و «مفهوم پوچی» فرق می‌گذارد. احساس پوچی ممکن است در هر لحظه‌ای به سراغ هر کسی بیاید، و او برای آن چند سرچشمه نام می‌برد:

  • فرو ریختن روال روزمره: بیدار شدن، رفت‌وآمد، کار، غذا و خواب، با همان ترتیب هر روز. یک روز پرسش «چرا» پیش می‌آید و همه‌چیز با خستگی‌ای آمیخته به شگفتی آغاز می‌شود.
  • آگاهی از زمان: انسان به فردا امید می‌بندد، در حالی که فردا او را به مرگ نزدیک‌تر می‌کند.
  • بیگانگی جهان: لحظه‌هایی که طبیعت، یک منظره یا یک سنگ، ناگهان غریبه و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد و معناهایی که به آن داده بودیم کنار می‌روند.
  • بیگانگی دیگران: کسی که پشت شیشه باجه تلفن حرف می‌زند و صدایش شنیده نمی‌شود و حرکاتش بی‌معنا جلوه می‌کند.
  • مرگ: واقعیتی که هیچ استدلالی آن را قابل فهم نمی‌کند و از هر تجربه شخصی بیرون می‌ماند.

کامو این احساس را نقطه شروع می‌داند، نه نتیجه نهایی.

چرا پوچی یک رابطه است

کلید فهم کامو این است که پوچی رابطه‌ای میان دو طرف است. او آن را به نوعی جدایی یا طلاق تشبیه می‌کند که در هیچ‌یک از دو طرف نیست و از رویارویی آن‌ها زاده می‌شود.

نتیجه منطقی این دیدگاه آن است که با حذف یکی از دو طرف، پوچی هم از میان می‌رود. اگر انسان دیگر معنا نخواهد، یا جهان پاسخی قطعی بدهد، پوچی نیست. پوچی فقط تا وقتی هست که انسان آگاه، با همه نیازش به فهم، در برابر جهانی بایستد که آن نیاز را برآورده نمی‌کند.

سه پاسخ ممکن به پوچی

هر پاسخی که یکی از دو طرف را حذف کند، از نظر کامو فرار از پوچی است، نه حل آن. او سه واکنش را بررسی می‌کند:

پاسخچه می‌کندداوری کامو
خودکشی جسمانیبا پایان دادن به زندگی، طرف انسانی رابطه را حذف می‌کندرد می‌کند، چون پوچی را حل نمی‌کند و فقط آگاهی را که یکی از دو طرف پوچی است از میان می‌برد
خودکشی فلسفی یا جهشبا پذیرفتن معنایی فراتر از عقل، مثلاً ایمان یا یک نظام متافیزیکی، طرف دیگر رابطه را پنهان می‌کندرد می‌کند، چون به نظر او تسلیم کردن عقل در برابر چیزی است که عقل نمی‌تواند تأیید کند؛ او این الگو را نزد کی‌یرکگور، یاسپرس و شستوف و به شکلی دیگر در پدیدارشناسی هوسرل نقد می‌کند
عصیانهر دو طرف را نگه می‌دارد: انسان به خواست معنا ادامه می‌دهد و پاسخ ندادن جهان را هم انکار نمی‌کندمی‌پذیرد و آن را پاسخ درست انسان آگاه می‌داند

نقد کامو بر «جهش» نقد یک استدلال فلسفی است، نه حکمی نهایی درباره ایمان دینی، و متفکران دینی با آن مخالفت کرده‌اند.

کامو همین نقد را در پیوست «امید و امر پوچ در آثار فرانتس کافکا» هم به کار برد. این پیوست به سبب سانسور دوره اشغال فرانسه بر نوشته‌های مربوط به نویسندگان یهودی، از چاپ نخست ۱۹۴۲ حذف شد و از چاپ ۱۹۴۵ به کتاب بازگشت.

عصیان، آزادی و شور

کامو از پذیرفتن پوچی سه پیامد را نتیجه می‌گیرد:

  • عصیان: حفظ آگاهانه تنش، بدون امید به رستگاری و بدون تسلیم.
  • آزادی: وقتی انسان زندگی را در خدمت هدفی از پیش تعیین‌شده نبیند، از قیدهای آن هدف رها می‌شود. کامو این را آزادی عمل در همین جهان می‌داند، نه آزادی متافیزیکی.
  • شور: زیستن تمام و کمال در زمان حال و با شدت تجربه.

کامو می‌گوید آنچه اهمیت دارد بهتر زیستن نیست، بیشتر زیستن است. مفسران این جمله را گاه دعوت به انباشتن تجربه و گاه زیستن با آگاهی کامل از هر لحظه فهمیده‌اند.

سیزیف و خوشبختی

عنوان کتاب از اسطوره یونانی سیزیف گرفته شده است. خدایان او را محکوم کردند که سنگی را تا بالای کوه بغلتاند و سنگ هر بار دوباره پایین بیفتد. از کهن‌ترین روایت‌های این صحنه، دفتر یازدهم «ادیسه» هومر است که در آن اودیسه سیزیف را در جهان مردگان می‌بیند.

برای کامو، سیزیف قهرمان پوچی است: کارش بی‌پایان و بی‌حاصل است، اما از سرنوشتش آگاه است. کامو به‌ویژه به لحظه‌ای توجه می‌کند که سیزیف از کوه پایین می‌آید تا دوباره سنگ را بالا ببرد؛ در این لحظه آگاهی او کامل است.

کتاب با این جمله مشهور تمام می‌شود که باید سیزیف را خوشبخت تصور کرد. این فصل پایانی فقط چند صفحه است، اما جدا از فصل‌های پیشین، خوشبختی سیزیف به شعاری انگیزشی تبدیل می‌شود که مقصود کامو نبود.

تفاوت پوچی و نیهیلیسم

نیهیلیسم خانواده‌ای از دیدگاه‌هاست که هر کدام چیزی را انکار می‌کنند:

  • نیهیلیسم وجودی: زندگی هیچ معنایی ندارد.
  • نیهیلیسم اخلاقی: هیچ ارزش یا وظیفه اخلاقی عینی وجود ندارد.
  • نیهیلیسم معرفتی: امکان شناخت یا حقیقت زیر سؤال می‌رود.

نیچه نیهیلیسم را بحرانی تاریخی می‌دانست که با فرو ریختن ارزش‌های سنتی پدید می‌آید.

پوچی کامو از سه جهت با نیهیلیسم فرق دارد. نخست، نیهیلیسم یک حکم است و پوچی یک رابطه. نیهیلیست درباره خود جهان یا خود زندگی داوری می‌کند و می‌گوید معنا وجود ندارد.

کامو ادعا نمی‌کند که ثابت کرده معنایی در کار نیست. او می‌گوید ما به معنایی دسترسی نداریم و جهان پاسخی نمی‌دهد، و در همان حال خواست معنا در ما خاموش نمی‌شود.

دوم، نیهیلیسم خواست معنا را کنار می‌گذارد، اما پوچی هر دو طرف تنش را حفظ می‌کند و همین حفظ کردن محتوای عصیان است. یک آزمون ساده همین است: آیا آن دیدگاه خواست معنا را هنوز مشروع می‌داند؟ سوم، نیهیلیسم اغلب نتیجه می‌گیرد که چیزی اهمیت ندارد، در حالی که کامو از پوچی به ارزش زیستن و رد خودکشی می‌رسد.

محور مقایسهپوچی نزد کامونیهیلیسم
ماهیت ادعاتوصیف یک تنش میان انسان و جهانحکم درباره نبودن معنا یا ارزش
وضع خواست معنازنده و مشروع می‌ماندتوهم یا بی‌پایه شمرده می‌شود
نقطه شروع یا پایاننقطه شروع تأمل درباره چگونه زیستنمعمولاً نتیجه نهایی
نتیجه عملیعصیان، آزادی و شور؛ زندگی ارزش زیستن داردبسته به روایت، بی‌تفاوتی، انفعال یا آفرینش ارزش‌های تازه
پیامد اخلاقیکامو تصریح می‌کند که از پوچی نتیجه نمی‌شود که هر کاری مجاز استدر روایت اخلاقی، معیار عینی برای داوری باقی نمی‌ماند

کامو در «انسان عصیانگر» (۱۹۵۱) رابطه پوچی و نیهیلیسم را صریح‌تر بررسی کرد. به نظر او، اگر کسی از احساس بی‌معنایی نتیجه بگیرد که هیچ چیز اهمیت ندارد، راه را برای توجیه کشتن هم باز کرده است.

اما استدلال پوچی اگر تا آخر دنبال شود، با خودش در تضاد می‌افتد: همین که انسان زندگی را ارزشمند بداند و خودکشی را رد کند، زندگی دیگران را هم باید ارزشمند بداند. پس کامو پوچی را راهی برای عبور از نیهیلیسم می‌بیند، نه تأیید آن.

خود او در پیش‌گفتار ۱۹۵۵ بر ترجمه انگلیسی کتاب نوشت که حتی در محدوده نیهیلیسم می‌توان راهی برای فراتر رفتن از آن یافت، و کتاب را دعوتی روشن‌بینانه به زیستن و آفریدن «در دل بیابان» نامید.

پوچی و اگزیستانسیالیسم

کامو را اغلب در کنار سارتر در شمار اگزیستانسیالیست‌ها می‌آورند، اما او خود بارها این عنوان را رد کرد. در گفت‌وگویی با نشریه «نوول لیترر» در نوامبر ۱۹۴۵ گفت اگزیستانسیالیست نیست و «افسانه سیزیف» را کتابی بر ضد فیلسوفان موسوم به اگزیستانسیالیست خواند.

شباهت‌ها واقعی‌اند: هر دو از وضع انسان در جهانی بدون ضمانت بیرونی برای معنا شروع می‌کنند و بر آزادی و مسئولیت تأکید دارند. تفاوت در نتیجه است.

سارتر با این اصل که وجود بر ماهیت مقدم است، انسان را سازنده معنا و ارزش‌های خود می‌داند. کامو بیشتر بر حفظ آگاهانه تنش تأکید می‌کند و به کسانی که از پوچی به یک نظام معنادار می‌رسند بدگمان است.

کی‌یرکگور، از پیشگامان اگزیستانسیالیسم، در «ترس و لرز» (۱۸۴۳) ایمان ابراهیم را ایمانی «به قوت امر پوچ» می‌داند، یعنی پذیرفتن چیزی که عقل نمی‌تواند توجیهش کند. کامو همین جهش ایمان را نمونه اصلی خودکشی فلسفی می‌داند، پس واژه «پوچ» نزد این دو در دو جهت متفاوت به کار رفته است.

تامس نیگل و مقاله «امر پوچ»

تامس نیگل مقاله «امر پوچ» (The Absurd) را در سال ۱۹۷۱ در مجله The Journal of Philosophy منتشر کرد و بعدها آن را در مجموعه «پرسش‌های مرگبار» (Mortal Questions، ۱۹۷۹) آورد. او در این مقاله استدلال‌های رایج برای پوچ بودن زندگی را رد می‌کند و منشأ دیگری برای پوچی پیشنهاد می‌دهد.

استدلال‌هایی که نیگل رد می‌کند

  • استدلال «در آینده دور اهمیتی ندارد»: گفته می‌شود هیچ کاری که امروز می‌کنیم یک میلیون سال بعد اهمیتی نخواهد داشت. نیگل پاسخ می‌دهد که به همان دلیل، این هم که کارهای امروز یک میلیون سال بعد اهمیتی ندارند، امروز اهمیتی ندارد.
  • استدلال کوچکی در زمان و مکان: ما در برابر گستره کیهان کوچک و کوتاه‌عمر هستیم. نیگل می‌گوید اگر زندگی با این اندازه پوچ باشد، بزرگ‌تر یا جاودانه بودن آن را معنادار نمی‌کند. زندگی‌ای که هفتاد سالش پوچ است، اگر ابدی شود فقط پوچی‌اش طولانی‌تر می‌شود.
  • استدلال مرگ و زنجیره توجیه: هر کاری را با هدفی توجیه می‌کنیم و آن هدف را با هدفی دیگر، و چون زنجیره با مرگ قطع می‌شود، گویا کل آن بی‌پایه است. نیگل پاسخ می‌دهد که توجیه‌ها در درون زندگی به پایان طبیعی می‌رسند. کسی که برای سردرد مسکن می‌خورد، لازم نیست برای رفع سردرد هم دلیل دیگری بیاورد.

منشأ واقعی پوچی از نظر نیگل

نیگل پوچی را در برخورد دو دیدگاه در درون خود انسان می‌بیند. از یک سو، زندگی را جدی می‌گیریم: برای کار، خانواده، سلامت و آینده‌مان دلیل می‌آوریم، نگران می‌شویم و انتخاب می‌کنیم. این جدیت اختیاری نیست.

از سوی دیگر، می‌توانیم عقب بایستیم و از بیرون به همه این دغدغه‌ها نگاه کنیم. نیگل این نگاه را با تعبیر لاتین sub specie aeternitatis، یعنی از منظر ابدیت، توصیف می‌کند. از این منظر، همه معیارها و دلیل‌های ما دلبخواهی یا تردیدپذیر جلوه می‌کنند.

پوچی از اینجا زاده می‌شود که ما پس از این عقب ایستادن، به همان جدیت قبلی برمی‌گردیم و نمی‌توانیم برنگردیم. نیگل این وضع را با شک‌گرایی فلسفی مقایسه می‌کند: فیلسوف در همه باورهایش شک می‌کند و باز با همان باورها زندگی می‌کند.

نیگل برای روشن کردن این نکته از موش مثال می‌زند. زندگی موش پوچ نیست، چون موش نمی‌تواند عقب بایستد و خود را از بیرون ببیند. پوچی فقط برای موجودی ممکن است که هم زندگی را جدی بگیرد و هم بتواند این جدیت را زیر سؤال ببرد.

به نظر نیگل، افزودن هدفی بزرگ‌تر، مثلاً خدمت به یک آرمان یا جایگاهی در طرحی کیهانی، مسئله را حل نمی‌کند، چون از همان هدف بزرگ‌تر هم می‌توان عقب ایستاد و همان پرسش را مطرح کرد.

پاسخ نیگل: طنز به جای قهرمانی یا یأس

نیگل دو راه گریز را بررسی می‌کند. یکی اینکه از توانایی عقب ایستادن دست بکشیم و بی‌تأمل زندگی کنیم، که به نظر او نه ممکن است و نه مطلوب. دیگری خودکشی است که آن را پاسخ مناسبی نمی‌داند.

پیشنهاد او این است: اگر از منظر ابدیت دلیلی برای اهمیت داشتن چیزی وجود ندارد، این هم اهمیتی ندارد. پس می‌توان با زندگی پوچ خود با طنز روبه‌رو شد، نه با قهرمانی یا یأس. او پوچی را از انسانی‌ترین ویژگی‌های ما می‌داند، چون حاصل پیشرفته‌ترین توانایی‌های ذهن ماست.

واژه خود نیگل irony است، پس «طنز» اینجا شوخی یا بی‌خیالی نیست: نگاهی با فاصله است که جدیت زندگی را نگه می‌دارد و می‌داند این جدیت پشتوانه نهایی ندارد.

نقد نیگل بر کامو

نیگل به‌طور مستقیم با کامو مخالفت می‌کند. اگر پوچی از ناسازگاری ما با جهان بود، می‌شد جهانی را تصور کرد که با پاسخ دادن به خواست ما پوچی را از میان بردارد. اما به نظر نیگل، در هر جهانی توانایی عقب ایستادن باقی است و پوچی هم باقی می‌ماند؛ پس مسئله در درون ماست.

نیگل همچنین پاسخ کامو، یعنی عصیان و تحقیر سرنوشت، را رمانتیک و تا حدی آمیخته با دلسوزی برای خود می‌داند و معتقد است پوچی موضوعی برای چنین پریشانی بزرگی نیست.

محورکامو («افسانه سیزیف»، ۱۹۴۲)نیگل («امر پوچ»، ۱۹۷۱)
محل پوچیرابطه میان انسان و جهاندرون انسان، میان دو دیدگاه او به زندگی خودش
دو طرف تنشخواست معنا و سکوت جهانجدیت زندگی و توانایی عقب ایستادن و تردید
آیا جهانی دیگر پوچی را برطرف می‌کردمنطق نظریه این امکان را باز می‌گذاردنه، چون توانایی عقب ایستادن در هر جهانی باقی است
پاسخ پیشنهادیعصیان، آزادی و شورطنز و پذیرش آرام
لحن کلیقهرمانانه و پرشورتحلیلی و کم‌تنش

فهم درست پوچی چه تفاوتی در نگاه به زندگی ایجاد می‌کند

آنچه در این بخش می‌آید تفسیر است، نه نقل مستقیم از کامو یا نیگل:

  1. احساس پوچی نشانه خطای شخصی نیست. هر دو فیلسوف آن را حاصل آگاهی انسان می‌دانند. کامو آن را تجربه‌ای همگانی می‌داند و نیگل نتیجه توانایی تأمل.
  2. از پوچی، بی‌ارزشی همه‌چیز نتیجه نمی‌شود. کامو صریحاً از پوچی به ارزش زندگی و رد خودکشی می‌رسد و نیگل نشان می‌دهد که نگاه از بیرون، اعتبار دلیل‌های درونی زندگی را از بین نمی‌برد.
  3. دو راه متفاوت برای زیستن با آن وجود دارد. کسی که با لحن کامو همدل است، می‌تواند پوچی را فراخوانی به زیستن آگاهانه و پرشور بداند. کسی که با نیگل همدل‌تر است، می‌تواند با آن آرام‌تر و با فاصله‌ای طنزآمیز کنار بیاید.

اگر احساس بی‌معنایی با ناامیدی شدید، بی‌خوابی طولانی یا فکر آسیب به خود همراه شده، این دیگر فقط یک پرسش فلسفی نیست و گفت‌وگو با یک متخصص سلامت روان لازم است. خود کامو هم پرسش خودکشی را با این هدف مطرح کرد که به رد آن برسد.

سوالات متداول

آیا پوچی یعنی زندگی بی‌معناست؟

در معنای کامو، نه. پوچی ادعای اثبات‌شده‌ای درباره نبودن معنا نیست و ناهماهنگی میان خواست معنا و پاسخ ندادن جهان را توصیف می‌کند. کامو از همین وضع نتیجه می‌گیرد که زندگی ارزش زیستن دارد و باید آگاهانه و بدون توهم زیست.

آیا کامو اگزیستانسیالیست بود؟

کامو خود این عنوان را رد می‌کرد، هرچند در تاریخ فلسفه اغلب در کنار سارتر از او یاد می‌شود. او در توجه به وضع انسان و آزادی با آنان شریک است، اما به نظرش هر که از پوچی به نظامی معنادار یا جهش ایمان برسد، از رویارویی با پوچی گریخته است.

چرا کامو می‌گوید باید سیزیف را خوشبخت تصور کرد؟

چون سیزیف از سرنوشت خود کاملاً آگاه است و آن را بدون امید به رهایی و بدون تسلیم می‌پذیرد. به تفسیر رایج، این آگاهی سرنوشت را از آن خود او می‌کند و خوشبختی‌اش از همین پذیرش می‌آید، نه از تغییر وضعیت.

تئاتر پوچی چه ربطی به فلسفه پوچی دارد؟

اصطلاح «تئاتر پوچی» را منتقد مارتین اسلین در کتابی با همین نام در سال ۱۹۶۱ برای نمایشنامه‌های نویسندگانی مانند ساموئل بکت و اوژن یونسکو به کار برد. اسلین به مفهوم پوچی نزد کامو اشاره کرد، اما تئاتر پوچی یک جریان ادبی است و آن نویسندگان مکتب فلسفی واحدی را نمایندگی نمی‌کنند.

جمع‌بندی

پوچی در فلسفه به معنای بی‌ارزش بودن همه‌چیز نیست. نزد کامو، پوچی حاصل رویارویی نیاز انسان به معنا با سکوت جهان است؛ خودکشی و جهش فرار از این تنش‌اند و عصیان پاسخ درست آن. همین رابطه‌ای بودن، پوچی را از نیهیلیسم جدا می‌کند.

نیگل منشأ پوچی را در درون انسان می‌بیند: در توانایی دیدن زندگی از بیرون، در حالی که ناچار آن را جدی می‌گیریم. پاسخ او به جای قهرمانی یا یأس، طنز است.

برچسب‌هاپوچی چیستفلسفه پوچیامر پوچ کاموافسانه سیزیف

گفت‌وگو دربارهٔ این مطلب

دیدگاه‌ها

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها…

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه‌ها پس از بررسی منتشر می‌شوند. نام و متن شما پس از تأیید برای دیگران نمایش داده خواهد شد.